W odmętach UniVersalu, na utopijnej planecie Sonorii, żyje niewidomy gatunek Wielkich Rezonatorów, posiadający umiejętność harmonizowania wektorów próżni kosmicznej za pomocą fali akustycznej, zwanej Cosmocanto. W związku z tym, iż rasa ta pragnie ładu w całym wszechświecie, wysyła w przestrzeń prom Resonda, którego załoga wyszukuje nowe gatunki, zdolne przyswoić umiejętność porządkowania struktur kosmicznych za pomocą dźwięku.
Po długotrwałym nasłuchu UniVersalu, załoga promu odbiera rezonans fali Cosmocanto, świadczący o odnalezieniu obcej cywilizacji. Jeden z załogantów promu – Dolce Tremolo – jest bardzo niepewny pochodzenia sygnału, ponieważ ma on w sobie za dużo czarnego dysonansu. Inni członkowie ekipy są jednak tak podekscytowani odpowiedzią z kosmosu, że ignorują przesłanki o ostrożności i postanawiają wyruszyć w kierunku nowej planety (Blagoria).
Załoga statku, podejmując wyprawę w stronę obcej cywilizacji, nie zdaje sobie sprawy, że na trasie do Blagorii – w obrębie czarnej dziury – czyha na nich niecny Maestro von Aleatorus – propagator osobliwych struktur muzycznych, pełnych indywidualnych dysharmonii.
Dotarłszy do Blagorii, zespół misjonarzy z Resondy rozpoczyna szerzyć wiedzę nt. techniki generowania fali Cosmocanto. Przebywając w absolutnie obcym środowisku, załoga promu nie orientuje się, iż w trakcie lotu, podstępny Aleatorus zainfekował ich zdolność wydawania i odbierania harmonijnych dźwięków oraz doprowadził do zerwania kontaktu statku z Sonorią.
W czasie pobytu na Blagorii w Dolce Tremolu rosną przeczucia, że misja przebiega nie tak, jak powinna. Dzieli się swoimi troskami z Partyturą – koleżanką z załogi, pełniącą na Resondzie funkcję powierniczki niepokojów – co w efekcie doprowadza do tego, iż obdarzona zaufaniem Rezonatorka zaczyna dostrzegać w nim osobnika wrażliwego i godnego większej uwagi.
Zbiegiem okoliczności Frullato – pomocnik Tremola – spotyka na Blagorii enigmatyczną szamankę o imieniu Fermata. Postać ta oznajmia mu sekret, że planeta, na której obecnie przebywa misja jest jedynie dźwiękową halucynacją, którą Aleatorus nakazuje jej tworzyć, aby zrealizować plan ekspansji czarnego dysonansu. Fermata dodaje także, iż tworzoną przez nią iluzję Blagorii może przerwać tylko czysty śpiew Cosmocanto, wydany w epicentrum Czarnej Dziury przez jedynego Rezonatora, który nie dał się oszukać. Otrzymane od Fermaty wieści Frullato przekazuje swemu zwierzchnikowi – Dolce Tremolowi.
Za zdradę tajemnicy Blagorii Aleatorus karze Fermatę dożywotnią utratą słuchu, przez co tworzy się chaos w roztaczanej przez nią iluzji Blagorii. Tymczasem cherlawy asystent złowrogiego Maestro – Herr Gretto – kradnie z Resondy fiolkę z wzorcem głosu Dolce Tremola, aby tenże Rezonator nie zdołał przypomnieć sobie w epicentrum Czarnej Dziury, jak pięknie potrafi śpiewać. Skuszony klarownością melodii zamkniętej w ampułce, pomagier Aleatorusa zażywa wokalu Tremola. Partytura, słysząc piękny głos Gretta, obdarza go uczuciem, nie pojmując, że jej namiętności wywołuje nie jego głos.
Spostrzegłszy, jak Partytura zadurza się w plugawym Gretto, Dolce Tremolo uświadamia sobie liczne poziomy iluzji Blagorii. Tym samym, ten jedyny niezwiedziony czarnym dysonansem Rezonator, postanawia przerwać mistyfikację i podejmuje wyprawę do rdzenia Czarnej Dziury. Dotarłszy do epicentrum mrocznej grawitacji, wydobywa z siebie dźwięk Cosmocanto. Początkowo wydaje się, że jego śpiew był za słaby, gdyż grawitacja głębiny rozrywa jego ciało na strzępy. Po chwili jednak harmonia multiplikuje potężne wibracje i sprawia, że iluzja Blagorii pęka jak bańka.
…Tuż po eksplozji Czarnej Dziury Sonoria odzyskuje upragniony kontakt z Resondą; …Załoga promu orientuje się, w jakiej tkwiła iluzji; …Natomiast Partytura, ubolewając nad tym, że ekipa misji nie zawierzyła niepokojom Dolce Tremola, kiedy był na to czas, snuje opowieść o szlachetnej strunie głosu bohatera – snuje opowieść opery Cosmocanto.
LIBRETTO DO POBRANIA
Konstrukcja fabularna COSMOCANTO – 16.12.2010
[wersja z 16-12-2010 - uległa zmianom - projekt się rozwinął]
